Strategiczne zwycięstwo wojsk syryjskich. Antyczna Palmira odbita z rąk Państwa Islamskiego.

Syryjski czołg pod Palmirą (@ShamFm)

Syryjskie siły prorządowe odbiły dziś z rąk Państwa Islamskiego strategicznie ważne, antyczne miasto Palmira. Zdobycie Palmiry, miasta którego zabytki wpisane są na listę światowego dziedzictwa UNESCO, to symboliczne i największe zwycięstwo wojsk syryjskiego prezydenta Baszara al-Asada od wielu miesięcy.
Sukces pod Palmirą ma również swój strategiczny wymiar. Ten kto kontroluje miasto, kontroluje równocześnie setki kilometrów pustynnych i słabo zaludnionych obszarów wokół niego. Wojska rządowe mają teraz otwartą drogę na wschód kraju w kierunku stolicy Państwa Islamskiego, miasta Rakki, oraz miasta Dajr Ez-Zaur w którym tysiące oblężonych syryjskich żołnierzy czeka od miesięcy na odsiecz.

Bitwa o Palmirę.
Palmira, antyczne miasto położone w centrum kraju pośrodku rozległej pustyni Homs, dostała się w ręce Państwa Islamskiego w maju zeszłego roku. Błyskawiczna i niezwykle udana ofensywa IS w wyniku której organizacja przejęła ogromne obszary w środkowej części kraju, zatrzymała się daleko na zachód od miasta, kilkadziesiąt kilometrów od granicy z Libanem. Po opanowaniu Palmiry Państwo Islamskie rozpoczęło masowe egzekucje na ludziach związanych w jakikolwiek sposób z rządem: na celowniku IS znaleźli się rządowi sympatycy, schwytani żołnierze i urzędnicy oraz ich rodziny. Liczba zamordowanych mogła przekroczyć nawet 300 osób.

Jedną z ofiar terroru Państwa Islamskiego był Khaled al-Asaad, szanowany archeolog zajmujący się zabytkami miasta od 50 lat. Ciało archeologa, któremu IS najpierw ścięło głowę, zostało wywieszone na głównym placu starożytnej części miasta.

Uwagę całego świata przykuły barbarzyńskie ataki na ruiny którym opiekował się Al-Asaad. Państwo Islamskie zrównało z ziemią część, ich zdaniem bałwochwalczych, antycznych ruin z których słynęła Palmira, m.in. świątynie Szamin-Balaa czy pamiętający czasy Rzymian Łuk Triumfalny. Wiele innych zabytków miasta, które niegdyś przyciągało dziesiątki tysięcy turystów z całego świata, zostało bezpowrotnie straconych.
Od czasu niezbyt udanej kontrofensywy armii z sierpnia 2015 roku, aż do dziś, wojska rządowe toczyły potyczki z IS kilka kilometrów od miasta.

Operacja odbicia Palmiry (znanej również pod arabską nazwą Tadmur) z rąk Państwa Islamskiego rozpoczęła się dopiero na początku marca tego roku.
Blisko 6 tysięcy żołnierzy i milicjantów rządowych przez ponad dwa tygodnie toczyło z IS niezwykle trudne walki o ufortyfikowane szczyty broniące od strony zachodniej dostępu do miasta. Syryjskim wojskowym i ich sojusznikom w krwawych walkach ze świetnie przygotowanym przeciwnikiem pomagały naloty Rosjan i ostrzał z ciężkiej artylerii na budowane od miesięcy umocnienia IS. Przełomowym momentem bitwy było opanowanie 23 marca kluczowego skrzyżowania dróg biegnących do miasta (tzw. Palmyra Triangle) oraz otaczających go wzgórz. W ciągu kolejnych 48 godzin elitarne Siły Tygrysa i Sokoły Pustyni, wsparte regularnymi jednostkami armii oraz prorządowymi milicjami szyickimi i Hezbollahem, zlikwidowały ostatnie punkty oporu Państwa Islamskiego na zachodnich, północnych i południowych obrzeżach miasta i wkroczył do starożytnej części Palmiry. 25 marca w ręce wojsk rządowych wpadły górujące nad miastem ruiny fortecy Fakhr al-Din al-Mani, a wczoraj armia wkroczyła do zewnętrznych dzielnic Tadmur. Dziś rano syryjska państwowa agencja SANA poinformowała o odbiciu miasta z rąk Państwa Islamskiego. Likwidowanie ostatnich ognisk oporu IS i rozminowywanie miasta z IED-ów i niewybuchów może potrwać jednak jeszcze jakiś czas.

Utrata Palmiry to potężny cios dla Państwa Islamskiego.
Miasto było ważnym punktem logistycznym i miejscem z którego Daesh (IS) wyprowadzała i koordynował ataki na wojska Asada w zachodniej części prowincji Homs. Operacje te doprowadziły później do zdobycie miast Mahin i Karjatajn oraz niemal rozbiły terytorium kontrolowane przez rząd na dwie części.
Klęska bojowników IS w bitwie o Tadmur może doprowadzić do całkowitego wyparcia organizacji z centralnej części kraju, lub przynajmniej mocno ograniczyć jej obecność na tym obszarze.
Zdobycie Palmiry z pewnością pomoże także wojskom rządowym odbić Karjatajn, miasto z dużym odsetkiem chrześcijan zajęte przez IS w sierpniu zaszłego roku.
Walki na przedpolach tego miasta już trwają.

Sytuacja w Syrii (Wikipedia).

Czarne flagi IS nad Darą. Dżihadyści uderzają na południu.

Członkowie Brygady Jarmouk podczas treningu, 2015 rok.

Czarne flagi dżihadu powiewają od wczoraj nad kolejnymi miastami syryjskiej prowincji Daraa.
Powiązana z Państwem Islamskim Liwa Shuhada al-Yarmouk (Brygada Męczenników Jarmuk) opanowała 16-tysięczne miasto Tasil oraz sąsiednią wioskę Adwan, obie miejscowości kontrolowane dotąd przez syryjskie siły antyrządowe. Według źródeł lokalnych na które powołuje się Middleeasteye, dżihadyści zabili kilku cywili w Tasil, a przez głośniki miejscowego meczetu wzywali rebeliantów do złożenia broni lub przyłączenia się do nich. 
W ciężkich walkach o obie miejscowości zginął naczelny dowódca Frontu Al-Nusra na prowincję Daraa, Abu Salah al Masamla. 
Wczorajszy atak współpracującej z IS Brygady Jarmuk (BJ) na pozycje dżihadystów Frontu Al Nusra i oddziałów Wolnej Armii Syryjskiej, koordynowany był z działaniami innej oskarżanej o powiązania z Państwem brygady salafistycznej, Islamskiego Ruchu Muthana. Ruch Muthanan (od imienia średniowiecznego dowódcy arabskiego, pogromcy Persów w bitwie pod Al-Kadisijją) od dłuższego czasu jest skonfliktowany z innymi ugrupowaniami antyrządowymi działającym na południu Syrii.

Po zdobyciu Tasil i Adwan, BJ połączyła się z Ruchem Muthaman stacjonującym w mieście Jalin i wspólnie z nim oblężyła siły opozycyjne w miastach Saham al-Jawlan i Hiyat. Oficjalna filia Al Kaidy w Syrii, Front Al-Nusra, oraz inne brygady rebelianckie natychmiast wysłały do tego regionu posiłki - próbując się przebić do Hiyat, atakują one aktualnie Jalin.
Ciężkie walki trwają również w innych miejscowościach w całym rejonie południowo-zachodniej części prowincji Daraa.

Przypuszczalna sytuacja w regionie (na podstawie mapy od @miladvisor)

Brygada Jarmouk, która jak pisze w swej analizie Joush Landis, zasłynęła uprowadzeniem w marcu 2013 roku żołnierzy ONZ na Wzgórzach Golan, początkowo była typową lokalną brygadą rebeliancką działającą pod banerem Wolnej Armii Syryjskiej. Pod koniec 2014 nastąpiła radykalizacja ugrupowania, pojawiły się pierwsze podejrzenia o związki z IS, oskarżenia o zabójstwa liderów opozycji, doszło także do pierwszych konfliktów i walk z innymi ugrupowaniami antyrządowymi, przede wszystkim z niezbyt silnym w tej części kraju Frontem al-Nusra, rywalem Państwa Islamskiego. Z czasem BJ przestała się kryć ze swoimi sympatiami wobec IS i przejęła symbole i model administracyjny Państwa, np. ustanowiła biura Dawah (zajmujące się w uproszczeniu nauczaniem Koranu), sądy islamskie, policje, w tym również tą religijną - Diwan al Hisba - pilnującą m.in. przestrzegania prawa szariatu. Brygada Jarmuk nigdy nie ogłosiła jednak oficjalnie wierności IS, powodów takiego stanu rzeczy może być kilka, najczęściej mówi się jednak o braku połączenia z resztą Al-Dawly (arab. państwa, czasem używane zamiennie w stosunku do IS). Gdyby takie połączenie udało się uzyskać, co jest dziś mało prawdopodobne, grupa mogłaby się stać podwaliną dla Wilajetu Daraa, czyli jednostki administracyjnej IS obejmującej prowincje Daraa.
Walki Brygady z innym dżihadystami i rebeliantami z czasem wygasły, a grupa została zamknięta w rogu prowincji i ograniczona terytorialnie do kilku miast i wiosek. Od kilku miesięcy w tym rejonie nie dochodziło już do żadnych starć.

Niespodziewany i udany atak forpoczty IS w prowincji Daraa był sporym zaskoczeniem nie tylko dla samych rebeliantów, ale także dla obserwatorów i komentatorów przyglądających się konfliktowi.
Liwa Shuhada al-Yarmouk nie należy do najliczniejszych grup w tym regionie (szacunkowo ok. 1000 bojowników) i sądzono dotąd, że nie posiada zbyt dużych zdolności ofensywnych, a atakiem na pozycje rebeliantów i islamistów mogłaby się tylko narazić na odwet silniejszych graczy, np. Frontu Południowego Wolnej Armii Syryjskiej, który liczy wg. niektórych źródeł nawet do 25 tys. ludzi (skupionych o co prawda w większości na walce z rządem).
Tym bardziej tak duże postępy BJ zadziwiają i stawiają pod znakiem zapytania faktyczną siłę ugrupowań antyrządowych w prowincji Daraa. Walki wciąż trwają i być może trzeba będzie trochę poczekać, aby się przekonać, czy osłabieni nieudaną Południową Burzą i ostatnim walkami z rządem rebelianci i islamiści będą mieli siłę stawiać czoła rozrastającej się na ich tyłach komórce Państwa Islamskiego.

Członkowie Brygady Jarmouk podczas treningu, 2015 rok.

Od protestów po zbrojne starcia, czyli wewnętrzny konflikt w głównym bastionie syryjskiej opozycji.

Zwolennicy Frontu Al-Nusra odbierają mikrofon aktywiście WAS podczas antyrządowych protestów w Marat Al Nu'man (@jenanmoussa)

Prowincja Idlib w północno-zachodniej Syrii, kontrolowana niemal w całości przez sił antyrządowe, stała się w ostatnich dniach miejscem dosyć niepokojących i zarazem ciekawych wydarzeń. Jak to się stało, że ciąg zdarzeń zapoczątkowany kilka dni temu antyrządowymi protestami aktywistów WAS, rozbitymi przez Front Al-Nusra, doprowadził do trwających od wczoraj walk pomiędzy tą związaną z Al-Kaidą wszechpotężną frakcją dżihadystyczną a najsilniejszym lokalnym ugrupowaniem "umiarkowanych rebeliantów" w tym rejonie, czyli 13 Dywizją WAS? Postaram się odpowiedzieć na pytanie, przybliżając jednocześnie relację pomiędzy głównymi frakcjami w tym największym bastionie sił antyrządowych w Syrii.

Dżihadyści vs. "umiarkowani".
W ciągu ostatniego tygodnia w kilku miastach w prowincji Idlib odbyły się protesty antyrządowe organizowane głównie przez aktywistów WAS (FSA, Wolnej Armii Syryjskiej), niegdyś mainstreamowego ugrupowania (czy też ruchu) przewodzącego antyrządowym wystąpieniom z lat 2011-12. Protesty te nie są niczym nowym i odbywają się tam co jakiś czas od początku konfliktu. Demonstranci niosą ze sobą zielono-czarno-białe flagi Francuskiego Mandatu Syrii i Libanu z 1932 roku które stały się po 2011 roku symbolem "rewolucji" i banerem WAS. Oczywiście na takich pochodach pojawiają się również flagi ugrupowań islamistycznych i dżihadystycznych.

Ugrupowania tzw. "umiarkowane" posługują się flagą mandatu, aby zdystansować się nieco od frakcji dżihadystycznych (choć nie jest to reguła, wiele ugrupowań i pojedynczych osób pod tym banerem sympatyzuje z Nusrą i islamistami) oraz podtrzymać idee "rewolucji", a co za tym idzie przyciągnąć zagranicznych sponsorów. Stosunek dżihadystów do tej flagi jest jednoznaczny: symbolizuje one wpływy Zachodu i niepożądany nacjonalizm i/lub demokrację oraz jest przez nich zabroniona i zwalczana (choć niezbyt skutecznie i raczej z niewielkim zapałem).

Nie trzeba było długo czekać na reakcję Nusry i ich sojuszników, gdy podczas poniedziałkowych protestów w mieście Idib wśród czarnych i białych banerów islamistycznych pojawiły się flagi Mandatu. Na miejscu natychmiast zjawili się zwolennicy i członkowie Nusry oraz ich sojusznicy, którzy zaczęli rozpędzać uczestników demonstracji. Doszło do sprzeczek, bijatyk, wyrwania flag i aresztowań.

Niemal natychmiast po tych wydarzeniach szereg organizacji i ugrupowań antyrządowych (m.in. Ahrar al-Sham) wydało oświadczania, w których potępiono takie traktowanie demonstrantów i wzywało się do wymierzenia sprawiedliwości agresorom. Mimo to, w oświadczeniach nie potępiono bezpośrednio Nusry (która zrzucała z siebie odpowiedzialność i wypierała się udziału w zajściach), a jedynie kilku jej pojedynczych członków (Ahrar w ogóle nie wskazał winnych), a o incydentach mówiono w tonie nieporozumienia.

Nusra atakuje. 
Na tym sprawa się jednak nie skończyła. Incydenty na innych demonstracjach przez cały tydzień się powtarzały. Do podobnych wydarzeń doszło w piątek w mieście Marat Al-Numan, jednym z bastionów Frontu Al-Nusra, gdzie protest został zaatakowany przez grupę zwolenników Nusry jeżdżącą z czarnymi flagami na motocyklach.

Do potężnej eskalacji konfliktu na linii dżihadyści - "umiarkowani" doszło natomiast wczoraj, gdy
członkowie Nusry i innych brygad dżihadystycznych (np. Jund al-Aqsa) przeprowadzili rajdy na bazy 13 Dywizji FSA (dywizji tylko z nazwy, w rzeczywistości ugrupowania znacznie słabszego) wokół Marat Al-Numan oraz przejęli wyposażenie i uzbrojenie grupy, w tym amerykańskie wyrzutnie TOW. 13 Dywizja potwierdziła śmierć kilku swoich członków, natomiast pro-opozycyjny SOHR informował o uprowadzaniu ok. 40 bojowników tego ugrupowania.

Według najnowszych informacji Dywizja 13 została dziś całkowicie rozbita i wyparta z miasta i jego okolic. Jej lider ma podobno znajdować się teraz w Turcji, a Nusra kontynuuje aresztowanie jego ludzi w Syrii.
Sytuacja w Idlib wciąż jest dynamiczna, a konflikt nadal trwa.

Szersze spojrzenie na problem. 
Agresja dżihadystów wobec tzw. "umiarkowanej opozycji" (to, co oznacza ten termin i na ile jest on nadal aktualny pozwolę sobie pominąć; jest to temat na osobny artykuł), to jedynie kolejna odsłona trwającego od lat konfliktu pomiędzy tymi obiema frakcjami. Pokaz siły Frontu Al-Nusra, jakim niewątpliwie jest ta agresja wobec 13 Dywizji i innych frakcji opozycyjnych, po raz kolejny ujawnił słabość podzielonych "umiarkowanych" i ich całkowitą zależność od świetnie zorganizowanych i przerażająco skutecznych organizacji dżihadystycznych. Rozbita na setki mniejszych, przywiązanych zwykle do swojego "podwórka", niedofinansowanych i znaczniej mniej doświadczonych ugrupowań Wolna Armia Syryjska jest dziś cieniem tego, czym była 4 czy 5 lat temu. Po tym jak Nusra w 2014 roku rozprawiała się ze związanymi z WAS potężnymi (ale też wg. niektórych komentatorów mocno skorumpowanymi) ugrupowaniami rebelianckim Hazzm Movement i SRF oraz wyeliminowała liderów rebelianckich, a struktury dowodzenia WAS w Aleppo uległy samorozpadowi, to dżihadyści stali się rozdającymi karty w Idlib. To właśnie frakcje islamistyczne i dżihadystyczne takie jak Nusra czy Ahrar Al-Sham, czyli dwa największe ugrupowania w Idlib, politycznie, militarnie i instytucjonalnie (np. poprzez kontrolę sądów - Sharia Courts) podporządkowały sobie inne ugrupowania rebelianckie w prowincji. WAS i inne nieco mniej "radykalne" siły potrzebują Nusry, bo tylko takie duże monolity jak Nusra mają tak doświadczonych i fanatycznych bojowników i posiadają środki i zasoby, aby tworzyć konwoje i prowadzić operacje ofensywne i defensywne w różnych częściach prowincji.

Wiele wskazuje na to, że Nusra nieprzypadkowo zaatakował właśnie teraz. Protesty w połączeniu z obecną sytuacją polityczną, tj. zawieszeniem broni i nadchodzącymi rozmowami pokojowymi, uderzały w Nusrę i stanowiły dla niej zagrożenie w postaci alienacji ugrupowania. Nusra atakiem na 13 Dywizję upiekła kilka pieczeni na jednym ogniu - wyczyściła z "zachodnich" rebeliantów spory obszar w prowincji konsolidując i poszerzając tym samym swoje zdobycze, zneutralizowała dużą frakcję która mogłaby mieć jakąś role w rozmowach pokojowych oraz po raz kolejny pokazała swą siłę. "Umiarkowani", choć nadal liczni, są teraz zbyt podzieleni i stosunkowo łatwi do kontrolowania dla organizacji.

Jedną z niewiadomych pozostaje reakcja kilku innych sporych ugrupowań islamistycznych i dżihadystycznych (przede wszystkim Ahrar Al-Sham) na ostatnie działania Nusry. Ahar Al-Sham, podobnie jak Nusra, jest salafistycznym i dżihadystycznym (choć o nieco innym charakterze) ugrupowaniem i blisko współpracuje z Frontem, ale jest z naszej "europejskiej" perspektywy bardziej "cywilizowana", tj. nie prowadzi aż tak agresywnej polityki (również wobec nie-dżihadystycznych ugrupowań) i była np. skłonna do zawieszenia broni i udziału w rozmowach pokojowych. Ahrar w obliczu dalszej eskalacji konfliktu może być niezadowolony postępującym osłabianiem sił antyrządowych przez Nusre, a różnice pomiędzy ugrupowaniami mogą się ujawnić i zaostrzyć, co może skutkować tarciami między oboma ugrupowaniami. Z drugiej strony Ahrar może w ogóle nie zareagować, tak jak to było w przypadku SRF i Hazzm w '14, a cała afera rozejdzie się po kościach.

Dodatkowe źródła, oprócz tych za linkowanych w tekście: syriadirect  syriadeeply.

Protesty w Marat Al-Numan (@jenanmoussa)

Elitarne oddziały Asada: Jednostka Tygrysa

Dowódca formacji, płk. Suheil Al Hassan (drugi od lewej). Miasto Morek, prowincja Hama, listopad '14 (Shady Hulwe).

Jednostka do zadań specjalnych syryjskiej armii rządowej Tiger Forces to kolejna po opisanych w poprzedniej części cyklu Sokołach Pustyni godna uwagi siła walcząca po stronie rządowej w konflikcie syryjskim. Tygrysy w przeciwieństwie do Sokołów są jednak znacznie bardziej rozpoznawalni w Syrii i poza nią, nie tylko z sprawą dużo bardziej ciekawszego szlaku bojowego jednostki, ale przede wszystkim dzięki utalentowanemu i niezwykle charyzmatycznemu dowódcy, pułkownikowi Suheilowi Al-Hassanowi, noszącemu przydomek 'Tygrys'. To właśnie z myślą o nim powstała ta jedna z najbardziej elitarnych formacji prorządowych i to od niego rozpoczniemy całą opowieść.

Tygrys. 

Suheil Al-Hassan, dziś jeden z najbardziej popularnych wśród syryjskich żołnierzy i prorządowych sympatyków syryjski dowódca, swoją karierę wojskową rozpoczął od Akademii Wojskowej Homs, którą opuścił w 1991 r. w stopniu porucznika. AWH jest najstarszą i najbardziej renomowaną uczelnią wojskową w kraju, ukończyli ją m.in. obecny prezydent Syrii Baszar, jego brat, dowódca Gwardii Republikańskiej gen. Maher oraz inny niezwykle popularny syryjski dowódca, druzyjski gen. Zahreddine. Po ukończeniu uczelni Hassan nadzorował i brał udział w szkoleniu spadochroniarzy, ale jak podaje prorządowy bloger i dziennikarz Leith Fadel, naczelne dowództwo armii było pod wrażeniem jego "etyki pracy i efektywności" i dlatego przeniosło go do Wywiadu Sił Powietrznych. WSP to jedna z czterech (obok politycznej, wojskowej i tzw. GDI - Generalnego Departamentu Wywiadu) syryjskich agencji wywiadowczych - najbardziej zaufana i lojalna, najlepiej zorganizowana i najbardziej efektywna. Podczas pracy w WSP Hassan zajmował się infiltrowaniem i rozbijaniem siatki Al-Kaidy w Syrii. Po wybuchu wojny płk. Hassan został ponownie przeniesiony, tym razem do 47 brygady sił specjalnych syryjskiej amii. Niewiele wiadomo niestety o jego działalności w latach 2011-2012. W połowie 2013 roku Suheil Al Hassan odpierał rebeliancką ofensywy w nadmorskiej Latakii, a potem prowadził operacje przeciwko siłom antyrządowym w prowincji Hama. Pod koniec 2013 Hassan otrzymał zatwierdzony przez naczelne dowództwo armii projekt utworzenia jednostki ofensywnej przeznaczonej do wykonywania operacji specjalnych. 

Był to początek jednostki zwanej później Siłami Tygrysa. 

Zanim jednak przejdziemy do kolejnej części tekstu, czyli szlaku bojowego formacji, w kilku zdaniach o samym pułkowniku. 

Brytyjski dziennikarz Robert Fisk o którym mówi się czasem jako o sympatyzującym z syryjskim rządem, po przeprowadzeniu z Hassanem wywiadu nazwał go "jednym z najbardziej przerażających ludzi jakich spotkał". Fisk miał tu na myśli żołnierską bezwzględność i nieustępliwość pułkownika, jego gotowość na śmierć i motyw męczeństwa pojawiający się w jego wypowiedziach. Hassan o swoich wrogach mówił z pogardą i pewnym obrzydzeniem, przy czym po zmianie tematu potrafił bardzo poetyckim językiem opowiadać o swoich wewnętrznych przeżyciach. Fisk podkreślił również jego lojalność i zaufanie do rządu oraz nazwał go ulubionym żołnierzem Asada. Hassan w wywiadzie wspominał również o swoim synu: "miał dwa lata gdy go ostatnio widziałem, teraz ma sześć. Ale to jest mój dom, Syria, i przysięgam że nie zobaczę go, dopóki nie dojdzie do zwycięstwa dobra nad złem".

Tygrys ze swymi żołnierzami. 2015 r. 

Tygrysy. 
Pierwszego października 2013 roku rozpoczęła się jedna z najważniejszych bitew syryjskiej wojny. Tysiące syryjskich żołnierzy uczestniczących w operacji Północna Burza ruszyło w kierunku największego syryjskiego miasta, Aleppo. Jednym z dowodzących operacją był płk. Hassan. Jego żołnierze pokonali 250 km i zdobyli 40 miejscowości położnych na południe od Aleppo, w tym miasto Khanasir, otwierając tym sam drogę do samego Aleppo. Ofensywa zakończyła się strategicznym zwycięstwem syryjskiej armii (SAA) - syryjscy żołnierze przerwali oblężenie Aleppo i przyszli na odsiecz broniącym się od miesięcy w kilku miejscach w mieście niedobitkom armii rządowej. Operacja była również osobistym sukcesem samego Hassana - portal Worldcrunch pisze o ogromnej popularności jaką zdobył Hassan w kręgach lojalistów rządowych - mówiono o nim "właściwy człowiek do tej roboty", "bohater naszych czasów" czy "symbol zwycięstwa".
To mniej więcej w tym okresie Hassan zaczął skupiać wokół siebie ludzi którzy później w dowód lojalności wobec niego zaczęli się nazywać "Siłami Tygrysa". Warto zauważyć, że Hassan był już wtedy bardzo wpływowym człowiekiem, szczególnie w prowincji Hama gdzie posiadał dużą władzę i wpływy w strukturach sił bezpieczeństwa, dowództwie wojskowym, milicjach prorządowych i lokalnym wywiadzie. Świetnie opisuje to portal SyrianObserver, który wspomina również o jego wrogach w postaci niektórych lokalnych warlordów, ale także np. zatargach z lokalnym wywiadem wojskowym w mieście Hama.
To właśnie z prowincji Hama, spośród lokalnych milicji i struktur m.in. WSP i innych formacji Hassan najmocniej rekrutował ludzi do swojej jednostki. Później w jej szeregi zaczęli wstępować ludzie z niemal całego kraju.

Na początku grudnia 2013 roku rozpoczęła się operacja o kryptonimie Gwiazda Kanopus. Wojska rządowe dowodzone przez płk. Hassana uderzyły na kontrolowane przez rebeliantów miasto przemysłowe Sheikh Najjar i ruszyły na odsiecz oblężonej od miesięcy załodze Centralnego Więzienia Aleppo. Po kilku miesiącach wyrąbywania sobie drogi przez miasto, 22 maja 2014 roku po finałowym szturmie Tiger Forces przerwały oblężenie broniącego się resztkami sił więzienia. Było to ogromne symboliczne i propagandowe zwycięstwo syryjskich wojsk.

W lipcu Suheil Al-Hassan i jego żołnierze znowu mieli pełne ręce roboty. Rozpoczynała się właśnie trzecia ofensywa rebeliantów na Hamę, najpoważniejsza ze wszystkich jakie rebelianci przeprowadzili na to miasto. Człowiek do  zadań specjalnych i jego ludzie szybko przerzuceni w ten rejon powstrzymali rebeliantów gdy ci już podchodzili do przedmieść Hamy. Błyskawiczna kontrofensywa sił Hassana odrzuciła rebeliantów na pozycje wyjściowe.
Mit o niezwyciężonym Hassanie podtrzymywały walki o pola naftowo-gazowe Shaer w prowincji Homs z przełomu października i listopada 2014 roku, podczas których siły Hassana zajmowały się z powodzeniem odbijaniem z rąk IS tego strategicznego rejonu.

Z początkiem 2015 roku wojska Hassana poniosły swoją pierwsza klęskę.
Od marca do czerwca w szeregu złożonych operacji siły antyrządowe całkowicie rozbiły wojska Asada w prowincji Idlib, zdobyły niemal wszystkie miasta kontrolowane przez syryjskich żołnierzy w prowincji, w tym jej stolice, miasto Idlib. Siły Hassan ponownie ruszyły wtedy na odsiecz swoim kompanom w Idlib. Samego Hassana widziano w otoczeniu swoich żołnierzy dzwoniącego do naczelnego dowództwa z żądaniem dostaw amunicji, bo jego ludzie nie mają już czym walczyć. Sytuacja tysięcy żołnierzy walczących w tak zwanym "klinie Idlib" atakowanym ze wszystkich stron przez potężną Armię Podboju złożoną z ok. 70 ugrupowań antyrządowych była tragiczna. Bitwa o Idlib była przegrana jeszcze przed przybyciem Hassana i jego żołnierzy, którzy nie mieli już żadnych szans na uratowanie sytuacji. Operacja rebeliantów była strategicznym majstersztykiem i zasługuje na osobny artykuł. Ostatecznie ta kampania zakończyła się całkowitą klęską wojsk syryjskich które wycofały się niemal z całej prowincji i z trudem obroniły potem północną Hamę i Latakię w walkach na nizinie Al-Ghab.

Całą jesień i zimę 2015 roku oraz okres od początku 2016 roku do dziś Tygrysy spędziły na walkach z Państwem Islamskim we wschodnim Aleppo. Siły Hassana odniosły tam kilka spektakularnych zwycięstw nad IS, z których największym było odblokowanie 10 listopada oblężonej przez 3 lata bazy lotniczej Kuweires. Prezydent Baszar Al-Asad osobiście pogratulował pułkownikowi tego symbolicznego zwycięstwa. Za swoje zwycięstwa we wschodnim Aleppo Hassan został dwukrotnie nagrodzony przez Federację Rosyjską (został m.in. odznaczony Orderem Przyjaźni). Pod koniec grudnia pułkownik Hassan został także awansowany do stopnia generała majora.
Siły Tygrysa do dziś walczą na tym froncie oraz w południowym Aleppo z Państwem Islamskim.

Kończąc ten artykuł należy również wspomnieć nieco o taktyce, organizacji i sposobie działania Tygrysów. Liczebność jednostki nie jest znana, ale szacunkowo może ona mieć siłę pułku (900 - 2000 ludzi). Oczywiście w różnych okresach jej rozmiar mógł ulegać różnym zmianom.
Członkowie formacji są ochotnikami i są zwolnieni z obowiązkowej służby wojskowej.
Wspomniany wcześniej Leith Fadel w swoich wpisach i artykułach wskazuje na podział jednostki na mniejsze pododdziały, z których znane to 'Pantery' i 'Gepardy' (te ostatnie dzielą się na Drużyny 3 i 6). Portal SyrianObserver podkreśla duża swobodę działania Tygrysa, a w swoim artykule pisze również o pewnym wyróżnieniu jakie Hassan otrzymał od prezydenta, czyli możliwości własnoręcznego kierowania wsparciem lotniczym podczas swoich operacji, co miało budzić sprzeciw w szeregach dowódców lotnictwa. Portal opisuje również stosowaną przez Tygrysów taktykę silnego bombardowania lotniczego i atakowania ciężką artylerią terenów nieprzyjaciela poprzedzającą szturm piechoty jako dosyć brutalną, szczególnie w stosunku do ludności cywilnej.

W świecie nieefektywnych i przestarzałych arabskich armii, w którym własna inicjatywa dowódców jest niepożądana, nad kompetencje stawia się lojalność, żołnierze nie szanują swoich oficerów, a ci z kolei nimi pogardzają i traktują często jak mięso armatnie, w świecie w którym operacje są silnie oskryptowane i prowadzone według starych radzieckich doktryn, jednostki takie jak formacja Hassana są prawdziwym fenomenem. Żołnierze Hassana są dobrze wyszkoleni i wyposażeni, dzięki swej mobilności dobrze się sprawdzają jako siły szybkiego reagowania, są zmotywowani i mają świetnego lidera którego szanują i z którym potrafią dokonywać cudów na polu bitwy. Obok pretoriańskiej 4 Dywizji Pancernej czy oddziałów Gwardii Republikańskiej gen. Zahreddine w Deir Ez Zor, ludzie Hassana to prawdziwa elita syryjskiej armii.

Tiger Forces wkraczają do Elektrociepłowni Aleppo odbitej z rąk IS. Pierwszy od lewej dowódca jednostki. Luty '16 (@miladvisor).

Kolejna klęska Państwa Islamskiego. Kurdowie zdobyli bastion IS we wschodniej Syrii.

Bojownicy SDF w biurze na terenie odbitego z rąk IS pola naftowego "al-Shaddadi" (@Xaniaras)

Błyskawiczna ofensywa oddziałów Syryjskich Sił Demokratycznych doprowadziła w ciągu zaledwie trzech dni do odbicia z rąk bojowników Państwa Islamskiego pola naftowego Shaddadi oraz blisko 50 miejscowości, w tym głównego bastionu IS w prowincji Hasakah, 15-tysięczenego miasta al-Shaddadi. Jest to już kolejna klęska IS we wschodniej Syrii w ostatnich miesiącach - w sierpniu zeszłego roku bojownicy tej organizacji przegrali z Kurdami i wojskiem rządowym kluczową bitwę o stolicę prowincji, miasto al-Hasakah, a w listopadzie ponieśli kolejną porażkę tracąc podczas ofensywy sił SDF-u na al-Hawl blisko 250 wiosek i 1500 km2 pustynnych obszarów prowincji.

Ofensywa Syryjskich Sił Demokratycznych znana również jako operacja "Gniew Khabur" (od nazwy rzeki przepływającej przez prowincję) rozpoczęła się 16 lutego. Działające w tym rejonie w ramach Syryjskich Sił Demokratycznych oddziały kurdyjskiego YPG oraz lokalne arabskie milicje plemienne zaatakowały przy wsparciu lotnictwa Koalicji pozycje Państwa Islamskiego z dwóch stron. Ze wschodu od strony miasteczka Al-Hawl opanowano 25 wiosek oraz przecięto drogę w kierunku przejścia granicznego Um Jaris (dotkliwa strata dla IS, podróż na trasie Raqqa-Mosul [dwa największe miasta kontrolowane przez IS] będzie się musiała teraz odbywać na bocznych drogach i znacznie się przy tym wydłuży). Wczoraj sił SDF opanowały również położne w tym rejonie pole naftowe ''Al-Shaddadi'' (al-Jabseh). 

Drugi atak przeprowadzono z zachodu od strony góry Kizwan gdzie zdobyto 23 wioski. 

Wczoraj wieczorem SDF opanowało miasto al-Shaddadi. 

Państwo Islamskie nie stawiało silnego oporu i oddało większość terenu bez walk. Podczas starć zginęło kilku, może kilkunastu bojowników SDF oraz około 50 bojowników IS, większość prawdopodobnie w nalotach Koalicji (amerykańskie lotnictwo). 

Na północ od Al-Shaddai pewna grupa bojowników IS w kilku wioskach została odcięta i okrążona przez Kurdów i ich sojuszników, ale z pewnością wkrótce zostanie ona rozbita.

Ofensywa prawdopodobnie się teraz na jakiś czas zatrzyma, ale zostanie za kilka tygodni/miesięcy wznowiona.

Dla Państwa Islamskiego Wilayat al-Barakah (jednostka administracyjna IS obejmująca syryjską prowincję Hasakah) jest już praktycznie stracony. Organizacja nie kontroluje tam już żadnego większego miasta, a pozostałe wioski zostaną prędzej czy później odbite przez SDF. 

Kurdyjska frakcja w organizacji niekoniecznie może być zainteresowana ekspansją poza prowincję, ale arabskie plemiona walczące u bok Kurdów z pewnością będą zainteresowane kontrolowaną przez IS prowincją Dajr az-Zaur położną na południe od Hasaki. W trakcie aktualnej ofensywy na Al-Shaddadi po stronie Kurdów walczyli m.in. członkowie plemienia al-Shaitat, którzy walczą dziś również po stronie armii rządowej w oblężonym mieście Deir-Ez Zor. Wiele członków tych plemion prowadzi swoja osobistą ''vendettę'' przeciwko IS za zbrodnie jakich dopuszczała się organizacja na ich współplemieńcach. Gdyby ruszyli w dół rzeki Khabur w stronę Deir-Ez Zor, to przy jednoczesnej presji wojska rządowego na IS w okolicach Palmiry mogłoby to doprowadzić do największej klęski Państwa Islamskiego od momentu jego powstania, czyli rozbicia go na dwie części.

Ofensywa SDF (20.02.16)

Największa elektrociepłownia w Syrii ponownie pod kontrolą wojsk rządowych.

Elektrociepłownia Aleppo (15.2.2016)

Strategiczny obiekt położony 25 km na wschód od centrum Aleppo, największego syryjskiego miasta, został zdobyty przez wojska rządowe wczoraj w godzinach południowych.
Stacjonujący tam kontyngent Państwa Islamskiego został wyparty po kilkugodzinnych walkach ze wspieraną z powietrza przez rosyjskie i syryjskie lotnictwo specjalną jednostką syryjskiej armii "Tiger Forces".

Elektrociepłownia Aleppo. 
Ukończony w 1998 roku przez firmę Mitsubishi 5-blokowy kompleks o mocy 1065 MW zaopatrywał w energię elektryczną 2,5-milionowe miasto Aleppo. W 2013 roku obiekt został przejęty z rąk rebeliantów przez Państwo Islamskie i wg. niektórych źródeł już wtedy przestał funkcjonować oraz został zmieniony w więzienie. W marcu zeszłego roku wypłynęły jednak informacje o nieformalnym porozumieniu pomiędzy IS i syryjskim rządem, na mocy którego 40% generowanej przez elektrownie energii trafiało do rządowej części miasta Aleppo. W październiku elektrownia została uszkodzona przez amerykańskie lotnictwo. Potwierdził to syryjski rząd, można więc przepuszczać, że w tym okresie przynajmniej niektóre bloki elektrowni nadal pracowały. Za jakiś czas na terenie kompleksu pojawią się syryjscy inżynierowie, którzy ocenią jak poważne są jego uszkodzenia. Na nagraniu które pojawiało się kilka dni temu widać jednak, że zniszczenia są ogromne. Elektrownia została prawdopodobnie podpalona przez IS lub została uszkodzona w wyniku ostatnich walk.

Odbicie kompleksu to część większej rządowej ofensywy przeciwko Państwu Islamskiemu trwającej już od kilku miesięcy we wschodnim Aleppo. Jej przełomowym momentem było odblokowanie 10 listopada oblężonego przez 3 lata garnizonu bazy lotniczej Kuweires. Od tego momentu wojska rządowe stopniowo rozszerzają swoją kontrole na wioski położne wokół bazy.

Dowódca "Tiger Forces" pułkownik Suheil 'Tygrys' al-Hassan (z krótkofalówką). Wschodnie Aleppo 4.02.16 r.(@bm21_grad)

Północne Aleppo na skraju upadku. Islamiści tracą kolejne miasta i wioski.

Czołg T-62 zdobyty przez SDF podczas walk o Tal Rifat (@DrPartizan_)

Bastion islamistów w północnym Aleppo, ponad 20-tysięczne miasto Tal Rifat, dostało się wczoraj wieczorem po trwającej dwa dni bitwie pod kontrolę Syryjskich Sił Demokratycznych (SDF).
Nie jest to jedyna porażka sił antyrządowych i antykurdyjskich w północnej części prowincji Aleppo w ostatnich dniach. Od upadku strategicznej bazy Menegh dwa dni temu, rebelianci i dżihadyści zdążyli stracić na rzecz sił prokurdyjskich i prorządowych szereg innych mniejszych miejscowości i miasteczek.

Walki o Tal Rifat, drugie co do wielkości miasto kontrolowane jeszcze przez islamistów w północnym Aleppo, rozpoczęły się 14 lutego i były poprzedzone bombardowaniem miasta przez rosyjskie lotnictwo. Kurdyjskie Powszechne Jednostki Ochrony (YPG) oraz ex-rebeliancka brygada FSA Jaish Al Thuwar weszły do słabo ufortyfikowanego od zachodniej strony miasta wieczorem tego dnia, ale dopiero po trwających około 24 godziny walkach zdołały wyprzeć stacjonujące w nim siły antykurdyjskie. Miasto było zajmowane przez szeroki wachlarz grup rebelianckich, islamistycznych (salafistycznych) i dżihadystycznych. Obrońcom miasta nie pomogło wsparcie Turcji, która ostrzeliwała siły SDF oraz wpuściła przez granicę syryjską 350 bojowników przetransportowywanych do północnego Aleppo przez Turcję z innego rejonu Syrii. Pojawiły się również niepotwierdzone jeszcze informacje o dezercji części rebeliantów do oddziałów SDFu i Państwa Islamskiego (IS).
Bojownicy Syryjskich Sił Demokratycznych opanowali wczoraj w późnych godzinach wieczornych również miejscowości Kafr Nasih (na południe od Tal Rifat), a wojska rządowe dwie inne miejscowości położone bezpośrednio na południe od wspomnianej wioski (obie kurdyjskie, co może w przyszłości prowadzić do napięć na linii Kurdowie-rząd). Dla wojsk rządowych jest to już prawdodobnie koniec walk w tym rejonie, dalsza droga na północ została zablokowana przez Kurdów, którzy przejmują teraz na siebie cały ciężar walk w północnym Aleppo. Aktualnie trwają negocjacje sił SDF-u i islamistów na temat poddania ponad 15-tysięcznego miasta Mare. Kolejnym celem ofensywy sił kurdyjskich i ich sojuszników może być położne bezpośrednio przy granicy z Turcją miasto Azaz.

Ofensywa w północnym Aleppo. 

Walki o ten strategiczny rejon zostały zapoczątkowane odblokowaniem 3 lutego przez wojska prorządowe dwóch oblężonych miast Nubli i Zahra i odcięciem sił antyrządowych od pozostałych terenów kontrolowanych przez rebeliantów w północnej Syrii. Rządowa ofensywa doprowadziła również do przecięcia jednego z najważniejszych szlaków zaopatrzeniowych islamistów z Turcji. Od tego czasu siły prokurdyjskie (które już wcześniej miały zatarg z islamistami) razem z wojskiem rządowym rozbijają stopniowo rebeliancką enklawę w północnym Aleppo. Kurdowie i rząd nie współpracują ze sobą bezpośrednio, ale otrzymują wsparcie od rosyjskiego lotnictwa.
Celem Syryjskich Sił Demokratycznych jest opanowanie kontrolowanego przez islamistów oraz IS około 70 kilometrowego odcinka granicy z Turcją i przebicie się do pozostałej części syryjskiej Rożawy (regionu w Syrii kontrolowanego przez Kurdów i ich sojuszników, ale podzielonego na dwie części). Jest to szczególnie ''problematyczne'' dla Turcji, która zmaga się z kurdyjską rebelią/powstaniem na południu kraju i ostatnie czego by chciała, to sytuacja w której syryjscy Kurdowie z YPG (podobnie jak PKK z którą walczą w Turcji uznawani przez nich za terrorystów) kontrolują całą północną syryjską granicę z Turcją. Z tego powodu Turcy robią wszystko, aby zapobiec dalszym postępom sił prokurdyjskich, poczynając od gróźb, stawiania nieprzekraczalnych czerwonych linii, przez straszenie interwencją i wspieranie pro-tureckich rebeliantów, aż po ostrzał i bombardowanie kurdyjskich oddziałów i terenów kontrolowanych przez Kurdów.

Sytuacja w północnej części prowincji Aleppo.